نمیدونم چرا این حرفا.چرا اینجا.

فقط نیاز داشتم جایی که هیچکس چکش نکنه این چیزا رو بنویسم تا یادم بمونه چه روزای سختی رو دارم میگذرونم که یادم افتاد عااا من یه وبلاگی داشتم یه روزایی که شادتر بودم و هنوز بچه بودم و دنیام انقدر تیره و تار نبود.
حالا من 1م درحالی که 20 سالگیم چند وقت دیگه تموم میشه و به هیچ کدوم از چیزایی که میخواستم نرسیدم و هنوزم تو نقطه ای که استارتش از 18 سالگی خورده شد گیر کردم.از لحاظ روحی با یه زن 60 ساله تفاوتی ندارم و تقریبا از فشار و استرس همه ی بدنم درد میکنه. چه روحی چه جسمی مریضم و اعتماد به نفس و تمرکزم کشته شده دائما خودمو با بقیه مقایسه میکنم و میبینم که چقدر عقب موندم از چیزی که باید...
و این امید کوفتی رهام نمیکنه که اگه نبود شاید حتی اوضاع بهتر بود فکرای چرت و پرت و متفاوت تو سرم میچرخن و دیگه 1 دارم چیکار میکنم.سردرگمم واقعا و از طرفی میگم حیف اون همه تلاش و از یک طرفم ادامه دادن خیلی سخت شده برام خیی...
کسی درک نمیکنه حقیقتا بقیه هرچقدرم بگن کنارتن بازم کسی نمیفهمه داری چی میکشی.خیلی دوست داشتم بنویسم ما من بازم بلند میشم و ادامه میدم اما حتی نوشتنش هم برام سخت شده.حال روحی ای ک دارم عادی نیست و از مدار خارج شده خودمو احساس میکنم...مهگل عزیزم میفهمم چی میکشی و تنها چیزی که لازمه انجام بدی تحمله 3 ماه فقط تحمل نیاز داری به نتیجه فکر نکن همونقدر که دوری نزدیکم هستی کم نیار...نمیگم از فردا میترکونی ولی خودتو یکم جمع و جور کن هرروز یه قدم هم بهتر شی کافیه و در نهایت
GOD KNOWS I TRIED:)